Наќшбозї дар либос ба ман замони њиндуњо, ковбойњоро ба хотир овард. Ин зану шавхарро хам осуда ва хам ба хаячон меовард. Бача духтарро дар оғӯш ба хона овард ва ӯ худро поин карда, бо даҳони пурқувваташ ба минати моҳирона шурӯъ кард. Духтарак пас аз он ки дар оғӯшаш ғусса карда, пойҳояшро паҳн карда, бори дигар ин корро мекард. Ҷинсӣ дар диван пас аз саҳнасозӣ муваффақ шуд.
Барои ҳар се ҷинсӣ як озмоиши қувват буд ва ман метавонам бигӯям, ки ҳам малламуй ва ҳам брюнетка сазовори санҷиш буданд ва ба бача қобилияти хушнудии худро нишон доданд. Таассурот аз нооромии бача, ки ҳама сӯрохиро кор карда, ба гиряҳои фоҳишаҳо аҳамият надодааст. Позаи брюнетта бо пойҳояш ба боло аз ҳама бештар мутаассир буд - бо чунин осонӣ ва чолокӣ хари бача ҷараён мегирад ва хурӯс ҳадафи онро медонад.