Ман фикр мекунам, ки хола фаҳмид, ки ҷиянаш дар ҷое ҳаст. Хуб, боз кӣ дар хонаи ӯ ба расмҳои гарми бараҳна нигоҳ мекунад? Тӯбҳои пурра ва як дики часпида як бачаро ба саёҳат мебурд. Ҳар як саг бо роҳи фош кардани синаҳояш ба ҳайрат меомад. Аммо ин фоҳиша танҳо инро интизор буд. Вай даҳони худро рост ба писари калониаш гузошт! Вай ин корро кайхо боз ба накша гирифта буд. Ман мехостам, ки ӯро саги-сабки буриш кунам!
Ду бонуи ботаъсир барои як мард бузург аст! Ман медонам, ки ин душвор аст, аммо ин меарзад! Дик тааҷҷубовар осон парвоз дар мақъад бо хонумон, доварӣ аз ҷониби омӯзиши хуб дар мақъад ҷинсӣ ва молидани сифати. Ман ҳеҷ гоҳ бонуеро надидам, ки аз алоқаи ҷинсии мақъад ин қадар лаззат мебарад ва ин таассуф аст. Ман онро бо дутои онҳо санҷидаам, ин хеле хуб аст. Аммо мушкил дар он аст, ки рӯзи дигар тӯбҳои ман чунон дард мекунанд, ки чашмонам берун мешаванд!
Зан танҳо оташ аст, танҳо бовар карда наметавонист, ки вай танҳо пас аз минат як мардро аз дасти ӯ берун кард! Ман фикр мекунам, ки ӯ ҳоло бештар арақ мекунад, то хаёлоти ӯро бештар қонеъ созад! Чунин бонуи табъу бозичаро ба ҳаяҷон андохта, ӯро қонеъ нагардонад? Вай ҳеҷ гоҳ намегузорад, ки ин рӯй диҳад!
Аввал дард мекунад, баъд хуб мешавад.